Album można nieopatrznie zinterpretować jako przejaw dumy narodowej, a nawet chełpienia się obywatelstwem bądź co bądź najpotężniejszego mocarstwa na Świecie. Faktycznie okładka autorstwa Annie Leibowitz przedstawiająca muzyka z tyłu na tle fragmentu flagi narodowej, tytuł albumu oraz jego pierwszy (zatytułowany tak samo) utwór wskazuje na patriotyczny wymiar płyty. W rzeczywistości jest to ironia, którą we wszystkich tych patriotycznych ‘ozdobnikach’ łatwo można przeoczyć, jak zrobił to ówczesny prezydent Stanów – Ronald Reagan, który cytował tytułową piosenkę jako wzór oddania ojczyźnie.

W rzeczywistości otwierająca album piosenka Burn In The USA w ostrych słowach, zwodniczo przyćmionych refrenem, potępia nie tylko Wojnę w Wietnamie, ale także stosunek państwa do żołnierzy-weteranów pozostawionych samym sobie. Charakteru temu wydawnictwu nadaje także (co widać już na okładce) urok młodego, dobrze zbudowanego Springsteena, charakter ten potwierdza ociekający seksem I`m On Fire. Album zachowuje przy tym doskonałą harmonię – nie jest plastikowy – pozornie komercyjne, popowe, proste kompozycje autora spotykają się z błyskotliwymi tekstami, w których (jak w Dancing In The Dark) sam obnaża komercyjne podejście do twórczości. Na płycie znajdziemy też klasycznego, szalonego rock and rolla w utworze Working On The Highway.

Bruce Springsteen w zwodniczo lekki sposób przedstawia w swoich kompozycjach własne, nierzadko trudne, obserwacje otaczającego go Świata, a sukces płyty – ponad 15 milionów sprzedanych kopii w samych Stanach potwierdza jedynie jego klasę.

Lista utworów:

1. “Born in the U.S.A.” – 4:39
2. “Cover Me” – 3:27
3. “Darlington County” – 4:48
4. “Working on the Highway” – 3:11
5. “Downbound Train” – 3:35
6. “I’m on Fire” – 2:37
7. “No Surrender” – 4:00
8. “Bobby Jean” – 3:46
9. “I’m Goin’ Down” – 3:29
10. “Glory Days” – 4:15
11. “Dancing in the Dark” – 4:00
12. “My Hometown” – 4:34

Tematyka albumu jest momentami bardzo osobista, świadczy o tym choćby pełny rodzinnych obrazków Kooks, dedykowany jego synowi (Zowie Bowie) urodzonemu w roku wydania albumu. Bardzo osobistym jest także utwór The Bewlay Brothers, w sposób urzekający obrazujący chorobę psychiczną jego brata Terry`ego. Dodatkowo część utworów stanowi hołd dla bohaterów artysty jak Song For Bob Dylan, Queen Bitch (dedykowana dla Velvet Underground), czy kawałek Andy Warhol (który zbulwersował samego tytułowego bohatera). Tak oczywiste wątki autobiograficzne Bowie połączyła na tej płycie z mistyką takich utworów jak pozostający pod wpływem buddyzmu, okultyzmu i filozofii Friedricha Nietzsche Quicksand, czy Oh! You Pretty Things.

Pierwsza współpraca z nową wytwórnią RCA zaowocowała nagraniem doskonałej płyty, która za sprawą dwóch przebojowych singli:  Changes i Life On Mars?, zapewniła artyście największy sukces komercyjny, podnosząc go do rangi supergwiazdy w Wielkiej Brytanii i otworzyła mu drogę do osiągnięcia tytułu najbardziej wpływowego muzyka dziesięciolecia, bo w latach 70. XX wieku David Bowie był dla muzyki tym, kim w latach 60. był Bob Dylan – prawdziwym geniuszem, który artystycznie parł do przodu, pozostawiając innych daleko z tyłu.

Lista utworów:

1. “Changes” (3:33)
2. “Oh! You Pretty Things” (3:11)
3. “Eight Line Poem” (2:52)
4. “Life On Mars?” (3:48)
5. “Kooks” (2:48)
6. “Quicksand” (5:03)
7. “Fill Your Heart” (Biff Rose, Paul Williams, 3:07)
8. “Andy Warhol” (3:53)
9. “Song For Bob Dylan” (4:11)
10. “Queen Bitch” (3:13)
11. “The Bewlay Brothers” (5:21)

Tajemnicza aura obecna jest także w muzyce albumu, a także pełnych niedomówień tekstach głównie autorstwa duetu Lennon – McCartney. Szczególnie ciekawymi wydają się kompozycje “I`m Looking Through You” Paula McCartneya opisujący problemy w życiu prywatnym autora, a także Norwegian Wood (This Bird Has Flown) Lennona, który opowiada o mrocznym romansie i porzuca dotychczasowe (She Loves You, I Want To Hold Your Hand), romantyczne spojrzenie na miłość. Na płycie znajduje się także popularny Michelle pełen uroku, choć prostszy od poprzedników, a także szczególnie doceniony przez krytyków In My Life.

Wyjątkowość tej płyty docenili fani. Album w Wielkiej Brytanii utrzymywał się na listach przebojów przez 42 tygodnie, z czego aż 8 spędził na pierwszym miejscu. W USA płyta sprzedała się w ilości 1,2 miliona egzemplarzy w ciągu 9 dni od wydania, a do dziś sprzedano aż 4 miliony kopii. Na tamtejszych listach przebojów album utrzymywał się przez 59 tygodni, a począwszy od 8 stycznia 1966, przez 6 tygodni był na pierwszym miejscu.

Album wprowadza kilka muzycznych innowacji, najistotniejsze to zastosowanie sitara i fuzz basu. Najważniejsze jednak, że płyta jest doskonałą zapowiedzią jeszcze doskonalszych, bardziej dojrzałych kompozycji Beatlesów w kolejnych latach.

Lista utworów:

1. “Drive My Car”
2. “Norwegian Wood (This Bird Has Flown)”
3. “You Won’t See Me”,
4. “Nowhere Man”
5. “Think for Yourself”
6. “The Word”,
7. “Michelle”
8. “What Goes On”
9. “Girl”
10. “I’m Looking Through You”
11. “In My Life”
12. “Wait”
13. “If I Needed Someone”
14. “Run for Your Life”

Utwór otwierający One Hundred Years rozpoczyna się słowami: “It doesn’t matter if we all die” (”Nie ma znaczenia, że wszyscy umrzemy”). Smith zgłębia ciemne odchłanie również w Siamese Twins, The Figurehead i Pornography. Ten ostatni jest eksperymentalnym muzycznym kolażem, opłakującym bałagan jaki powstał na Ziemi.

W efekcie album spotkał się z dość umiarkowanym przyjęciem. Jedyną piosenką, którą można uznać za przebój to The Hanging Garden (34. miejsce na rodzimym rynku), który w porównaniu z resztą materiału można spokojnie nazwać wesołym.

Promocja albumu została “przypieczętowana” spektakularnym rozpadem grupy, po bójce Smitha i Gallupa na scenie podczas ostatniego koncertu trasy w Strasburgu, we Francji. Podczas tej samej trasy na jednym z koncertów zespół zaimprowizował inny utwór – The Cure Are Dead (“The Cure są martwi”). Mimo tak trudnych dla grupy wydarzeń, płyte uważa się za przełomową, to właśnie ona ukształtowała dzisiejszy, charakterystyczny  image zespołu, który był kontynuowany po wznowieniu działalności.

Lista utworów:

1. “One Hundred Years” – 6:40
2. “A Short Term Effect” – 4:22
3. “The Hanging Garden” – 4:33
4. “Siamese Twins” – 5:29
5. “The Figurehead” – 6:15
6. “A Strange Day” – 5:04
7. “Cold” – 4:26
8. “Pornography” – 6:27

Przesłanie albumu zdradza już okładka, na której przedstawiono liście, słoje drzew i słupy telegraficzne. Pomarańczowe tło jest odniesieniem do tzw. “Orange agent” – substancji, której amerykańska armia używała podczas wojny w Wietnamie w celu wyniszczania terenów leśnych. Szacuje się, że w wyniku zastosowania pomarańczowej mieszanki Amerykanie zniszczyli jedną trzecią terenów leśnych tego Kraju, wywołując jednocześnie makabryczne choroby i upośledzenia u dziesiątek tysięcy ludzi, które zetknęły się z preparatem (między innymi dzieci i amerykańskich żołnierzy). Temat ten podejmowany jest również w utworze Orange Crush.

Swoje obawy dotyczące degradacji środowiska naturalnego zespół przedstawia również w apokaliptycznym utworze I Remember California i kontynuuje je w singlu Stand ze smutnym wersem “If wishes were trees, the trees would be falling” (”Gdyby życzenia były drzewami, drzewa by padały”).

Choć trasa promująca płytę wspierała Greenpeace i Amnesty International, nie jest to dzieło monotematycznego lewicowego manifestu. W rzeczywistości muzycy pozwalają sobie na osobiste utwory World Leader Pretend, czy Turn You Inside Out.

Lista utworów:

1. “Pop Song 89″ – 3:04
2. “Get Up” – 2:39
3. “You Are the Everything” – 3:41
4. “Stand” (listed as track number R on CD case) – 3:10
5. “World Leader Pretend” – 4:17
6. “The Wrong Child” – 3:36
7. “Orange Crush” – 3:51
8. “Turn You Inside-Out” – 4:16
9. “Hairshirt” – 3:55
10. “I Remember California” – 4:59
11. “Untitled” – 3:10

Część utworów poświęcona jest Edie Sedgewick, która była już inspiracją do nagrania na poprzedniej płycie. Edie, dawniej muza Andy`ego Warhoola, stała się powodem kłótni pomiędzy artystami. Dylan zarzucał Warholowi, że wprowadził ją w świat narkotyków. Najwyraźniej młoda aktorka, nie była Dylanowi obojętna. Album przepełniony jest nastrojem refleksji, melancholii, momentami nawet desperacji, w którym rockandrollowe I Want You przeradzają się w melancholijne Just Like A Woman, natomiast Sad Eyed Lady Of The Lowlands określany jest jako manifest człowieka usychającego z miłości.

Nagranie albumu od podstaw, zajęło Dylanowi pół roku, dodatkowo w tym czasie występował ze swoim nowo wydanym (na płycie Highway 61 Revisited) repertuarem. Czas ten wystarczył jednak, aby stworzyć płytę pełną surrealistycznych, poetyckich tekstów pełnych emocji.  Był to pierwszy podwójny rockowy album, który udowodnił, że ścieżka eksperymentowania i ekscytacji, jest ścieżką jaką powinien podążać rock and roll. Wydawnictwo pokazało, że Dylan w sensie artystycznym rozwijał się w nieprawdopodobnym tempie, udowadniając jednocześnie, że tytuł “głos pokolenia” jest całkowicie zasłużony.

Lista utworów:

The track list:

1. “Rainy Day Women #12 & 35″
2. “Pledging My Time”
3. “Visions of Johanna”
4. “One of Us Must Know (Sooner or Later)”
5. “I Want You”
6. “Stuck Inside of Mobile With the Memphis Blues Again”
7. “Leopard-Skin Pill-Box Hat”
8. “Just Like a Woman”
9. “Most Likely You Go Your Way and I’ll Go Mine”
10. “Temporary Like Achilles”
11. “Absolutely Sweet Marie”
12. “4th Time Around”
13. “Obviously 5 Believers”
14. “Sad Eyed Lady of the Lowlands”

Trudno jednak stwierdzić, że kontrowersyjne tematy, 3 single w pierwszej dziesiątce i ponad milion sprzedanych płyt w ciągu 40 lat od wydania umieściły to dzieło w panteonie najważniejszych albumów muzycznych wszech czasów.  W rzeczywistości żadne słowa nie są w stanie określić wkładu tego albumu w rozwój “czarnych” gatunków muzyki. Nagrania zamieszczone na płycie zrewidowały wyobrażenia Amerykanów o ich idealnym społeczeństwie: Wojna, bezrobocie, ubóstwo, narkomania, zamieszki i brutalność policji. Prezentowane tu piosenki, upominały się o “amerykański sen” w imieniu zwłaszcza czarnych obywateli Stanów Zjednoczonych.

Muzyka tu unosi się i opada z ironicznie podnoszącej na duchu tytułowej piosenki, przez fale gospel i jazzu, potem eksploduje w “Mercy Mercy Me (The Ecology)” i wreszcie kończy się niepokojącym “Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)”.

Album jest wyrazem nadziei i gniewu dotyczącego historii, jednocześnie wyznacza kierunek rozwoju soulu, udowadniając, że nie tylko rockowcy mogą swoją muzyką zabierać głos w debacie o trudnych sprawach społecznych. W zasadzie charakter dzieła dobrze oddaje jego tytuł, celowo pozbawiony znaku zapytania.

Lista utworów:

1. What’s Going On  -  3:53
2. What’s Happening Brother -  2:43
3. Flyin’ High (In The Friendly Sky)  – 3:49
4. Save The Children  -  4:03
5. God Is Love (Album Version)  -  1:41
6. Mercy Mercy Me (The Ecology)  -  3:16
7. Right On  -  7:32
8. Wholy Holy  -  3:07
9. Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)  -  5:33

Ostatecznie jednak muzycy postanowili “robić swoje” i choć Modern Life Is Rubbish spotkał się z chłodnym przyjęciem fanów, dziś uważany jest za doskonałe (może nawet najlepsze) dzieło chłopców z Colchester.

Album prezentuje  wpływ “tradycyjnych” brytyjskich popowo-gitarowych brzmień w stylu The Kinks, The Small Faces i The Who. Na uwagę zasługuje melancholijny, momentami nawet mroczny utwór Miss America utrzymany jest w psychodelicznej stylistyce Pink Floyd z początków działalności (za czasów Syda Baretta jako wokalisty). W rzeczywistości jednak album jest szybki i tak dobrze wyprodukowany, że muzyczna mieszanka różnych stylów przybiera kształt bezczelnej krytyki wybrednego angielskiego stylu życia w latach 90. Prawdziwą perłą na płycie jest singiel promujący album For Tomorrow, w którym chuligańskie wokale i gitary spotykają się z soczyście brzmiącymi, wyrafinowanymi instrumentami smyczkowymi.

Modern Life Is Rubbish pokazuje, że naśladowanie brytyjskich trendów kulturowych (dla Anglików swoistego sacrum) w połączeniu z energią i bezczelnością młodego pokolenia może okazać się popowym geniuszem. Geniuszem, który w rzeczywistości dopiero się rozwija.

Lista utworów:

1. “For Tomorrow” – 4:19
2. “Advert” – 3:45
3. “Colin Zeal” – 3:16
4. “Pressure on Julian” – 3:31
5. “Star Shaped” – 3:26
6. “Blue Jeans” – 3:54
7. “Chemical World” – 4:02
* “Intermission” – 2:29
8. “Sunday Sunday” – 2:38
9. “Oily Water” – 5:00
10. “Miss America” – 5:34
11. “Villa Rosie” – 3:55
12. “Coping” – 3:24
13. “Turn It Up” – 3:21
14. “Resigned” – 5:14
* “Commercial Break” – 0:55

Reggata De Blanc była ich przepustką do mainstreamu, dzięki dwóm wielkim przebojom:  Walking On The Moon i Message In A Bottle. Utwory te były bardzo charakterystyczne dla oryginalnego stylu jaki zespół wypracował przez te kilka lat. Charakteryzowały się oszczędnymi riffami Summersa, równie oszczędną linią basu, sprawną grą na perkusji Copelanda i doskonałym, zadziornym wokalem basisty – Stinga, który w zespole pełnił rolę naczelnego kompozytora. Czyli wszystkim tym czego potrzeba, żeby w kilka lat zawojować rynek muzyczny i stać się legendą rocka.

Lista utworów:
1. Message in a Bottle – 4:51
2. Reggatta de Blanc – 3:06
3. It’s Alright For You – 3:13
4. Bring on the Night – 4:16
5. Deathwish – 4:13
6. Walking on the Moon – 5:02
7. On Any Other Day – 2:57
8. Bed’s Too Big Without You – 4:26
9. Kontakt – 2:38 Contact – 2:38
10. Does Everyone Stare – 3:52
11. No Time This Time – 3:17

Po części deliryczna wędrówka, po części balladowy thriller, melodyjne tempo tytułowej piosenki i ostre linie gitary przywodzą na myśl miejsce, gdzie diabeł czai się za drzewami palmowymi i powitalnymi uśmiechami. Jednym z najbardziej pamiętnych w historii rocka jest pojedynek gitarowy pomiędzy Joe Walshem a Donem Felderem. Charakterystyczną cecha albumu jest zaniechanie rockowych ekscesów i ukazanie obrazów przedstawiających wywołane nimi szkody. Piosenka Life In The Fast Lane posyła nas na autostradę z brudnym boogie i gruboskórną parą bywalców – tylko żeby odkryć ich dymiące szczątki w następnym kawałku Wasted Time, bogato aranżowanej balladzie o przekreślonych, zawiedzionych życiowych nadziejach.

Na całej płycie widać zakorzenienie zespołu w muzyce country, ale najbardziej w nagraniu New Kid In Town, gdzie elektryczne pianino Walsha przywodzi na myśl senny smutek meksykańskiej kantyny, pośród wokalnych harmonii tak bujnych, jak przycięte hollywoodzkie trawniki. Hotel California reprezentuje wszystko, co zniszczył punk: idealną produkcję, harmonijne gitarowe solówki i tematy. Ale podobnie jak wiele muzycznych stylów w swoim schyłkowym etapie, został udoskonalony na płycie Hotel California.

Lista utworów:

1. Hotel California – 6:28
2. New Kid In Town – 5:02
3. Life In The Fast Lane – 4:44
4. Wasted Time – 4:55
5. Wasted Time (Reprise) – 1:23
6. Victim Of Love – 4:09
7. Pretty Maids All In A Row – 3:57
8. Try And Love Again – 5:09
9. The Last Resort – 7:27